"અમે એ દેશના વાસી છીયે જ્યા રેપ કેસ પર થાય છે રાજકારણ"

એક છોકરીના કમનસીબ શરીરના અંગોના વહેતા લોહીથી ઉજ્જૈનની શેરીઓ ભીંજાઈ ગઈ હતી. એક 12 કે 15 વર્ષની છોકરી જે નથી જાણતી કે શા માટે અને કેવી રીતે સતનાથી ટ્રેન પકડીને ઉજ્જૈન પહોંચે છે.

તે સવારે ત્રણ વાગ્યે સ્ટેશન પર ઉતરે છે અને જેમ જેમ દિવસ આગળ વધે છે તેમ તેમ તે શેરીઓમાં લોહીલુહાણ થઈને દોડે છે. આ દરમિયાન તેની સાથે કંઈક એવો જઘન્ય અપરાધ બન્યો જે તે મૌખિક રીતે કહી પણ શકી ન હતી.

તેના શરીરના તે જ ભાગમાંથી લોહી વહેતું હતું જેણે તેણીને નિશાન બનાવી હતી અને તેણી જ્યારે નાની હતી ત્યારે તેણીનું જીવન બરબાદ કરી દીધું હતું, તે એક ખાલી રસ્તા તરફ ભટકતી હતી જેના પર થોડે દૂર એક ગુરુકુળ બનાવવામાં આવ્યું હતું. ગુરુકુળની બહાર જઈ રહેલા આચાર્ય રાહુલ શર્મા જ્યારે તે છોકરીને જુએ છે, ત્યારે તેને સમજવામાં સમય લાગતો નથી કે તેની સાથે કંઈક ખરાબ થયું છે.

તે તરત જ તેનું અન્ડરવેર ઉતારે છે અને તેને આપે છે જેથી તે તેના શરીરને ઢાંકી શકે. તે પછી, જ્યારે તેણીને પૂછવામાં આવે છે કે શું તેને ભૂખ લાગી છે, તો 'બદનસીબ પુત્રી' કહેવાને બદલે, તે ફક્ત 'હા'માં માથું હકારે છે.

આચાર્ય તરત જ પોરીજ માંગે છે અને તેને ખવડાવે છે. ચા આપે છે. જે બાદ તેઓ પોલીસનો સંપર્ક કરે છે. મહાકાલ મંદિરમાંથી નંબર લઈને પોલીસ સ્ટેશનનો સંપર્ક કરે છે અને અંતે પોલીસ આવીને યુવતીને ત્યાંથી લઈ જાય છે.

આગળની વાર્તા તે છોકરી માટે અને બાકીના લોકો માટે સંતોષકારક કહેવાશે. તેનું તાત્કાલિક ઓપરેશન કરવામાં આવે છે જેથી તેનો જીવ બચાવી શકાય અને પોલીસ પ્રશાસન પણ ઉજ્જૈનના નાગરિકોનો આભાર માને છે જેમણે કટોકટીમાં તેની મદદ કરી.

આ એકલા સમાજ તરીકે તમામ પ્રશ્નોના જવાબો પ્રદાન કરતું નથી. આખરે શું કારણ છે કે એક લોહીલુહાણ છોકરી શેરીઓમાં ભટકતી રહી અને લોકો તેને ભિખારી સમજીને ટાળતા રહ્યા? રાહુલ શર્માએ બતાવેલી સંવેદનશીલતા અન્ય લોકોના દિલ સુધી કેમ ન પહોંચી? શું આપણે એક સમાજ તરીકે કોઈપણ પીડિત બાળક કે છોકરી પ્રત્યેની આપણી જવાબદારી ભૂલી ગયા છીએ?

બાળકો, વૃદ્ધો અને અપંગો એ સમાજની સામૂહિક જવાબદારી છે. જ્યારે મદદની જરૂર હોય ત્યારે બીજો વિચાર પણ આવતો નથી. પરંતુ અહીં મહાકાલ શહેરના કેટલાક રહેવાસીઓ આ મામલે નિષ્ફળ સાબિત થયા. પરંતુ માત્ર ઉજ્જૈનના રહેવાસીઓ જ નિષ્ફળ સાબિત થયા ન હતા જેમણે લોહી વહેતી છોકરીને રાહુલ શર્મા જેટલી મદદ કરી ન હતી.

દરેક મુદ્દા પર રાજનીતિ કરતા રાજ્યના મોટા નેતાઓ સુદેશ પણ નિષ્ફળ સાબિત થયા. તેમના માટે એક નિર્દોષ અને સગીર બાળકી સામે આવો જઘન્ય અપરાધ કરવો એ પણ તેમની સસ્તી રાજનીતિ કરવાની તક બની ગઈ.

એમાં કોઈ શંકા નથી કે મધ્ય પ્રદેશ પોલીસ પ્રશાસને તાત્કાલિક કાર્યવાહી કરી અને મુખ્ય આરોપી કહેવાતા ઓટોરિક્ષા ચાલકની ધરપકડ કરી લીધી છે. છોકરીને તાત્કાલિક તબીબી સંભાળ પણ મળી.

રાજ્યના ગૃહમંત્રીએ પણ સમગ્ર મામલામાં ચાંપતી નજર રાખી હતી. ઉજ્જૈન મહાકાલ પોલીસ સ્ટેશનના ઈન્સ્પેક્ટર અજય વર્માએ બાળકીને દત્તક લઈ તેના ભણતર અને જીવનના અન્ય તમામ ખર્ચાઓને પહોંચી વળ્યા છે.

પરંતુ તરત જ પ્રતિક્રિયા ન આપીને 'મામાજી' દ્વારા કરવામાં આવેલી રાજકીય ભૂલને પહેલા કૉંગ્રેસના નેતા કમલનાથે નિવેદન આપીને અને પછી કૉંગ્રેસના નેતા રણદીપ સુરજેવાલાએ હૉસ્પિટલ પહોંચીને હાઈલાઈટ કરી હતી. કમલનાથે પીડિતાને 1 કરોડ રૂપિયા આપવાની માગણી કરી તો સુરજેવાલાએ પીડિતાની જાતિ જાહેર કરી હતી.

બળાત્કાર જેવા ગંભીર અને ગંભીર ગુનામાં કેવી રીતે વર્તવું અને બોલતી વખતે શું કાળજી રાખવી તે રાજકીય સમુદાયને કદાચ હજુ સમજાયું નથી. 2013માં દિલ્હીનો નિર્ભયા બળાત્કાર કેસ આપણા સમયની સૌથી જઘન્ય અને બર્બર ઘટના કહી શકાય. આ જ ઘટનાએ આ દેશમાં બળાત્કાર પ્રત્યે સંવેદનશીલતા વધારી અને ગુનેગારોને કડક સજા આપવા માટે કાયદાકીય ફેરફારો ઉતાવળમાં કરવામાં આવ્યા હતા.

કહેવાની જરૂર નથી કે તે સમયે કેન્દ્રમાં કોંગ્રેસની જ સરકાર હતી જે ચોક્કસપણે તમામ પ્રકારની સરકારી જવાબદારીઓ ઉપાડી રહી હતી અને પીડિતા અને તેના પરિવારને શક્ય તેટલી બધી મદદ કરવાનો પ્રયાસ કરતી હતી. તે સમયે પણ કેટલાક પક્ષો એવા હતા જે વિરોધ કરીને અને નિવેદનો કરીને રાજકીય લાભ ઉઠાવી રહ્યા હતા.

જે ભૂલ તે સમયે કેટલાક નેતાઓએ કરી હતી, તે જ ભૂલ આજે કોંગ્રેસના નેતાઓ નથી કરી રહ્યા? જો રાજ્યમાં કોંગ્રેસની સરકાર હોત તો શું સુરજેવાલાએ પીડિત યુવતીની જાતિ આ રીતે કહીને રાજકીય ધ્યેય હાંસલ કર્યા હોત?

આ તે સમસ્યા છે જે આપણા રાજકીય પક્ષો, અભિપ્રાય નિર્માતાઓ અને એનજીઓ ક્ષેત્રે પણ સમજવાની જરૂર છે. બાળકોના યૌન શોષણના કેટલાક કેસમાં મધ્યપ્રદેશની શિવરાજ સિંહ ચૌહાણની સરકારે મૃત્યુદંડની પણ જોગવાઈ કરી છે. ચોક્કસપણે, ઉજ્જૈનમાં જે પ્રકારનો કેસ સામે આવ્યો છે, જો આરોપી દોષિત સાબિત થાય છે, જો તેને મૃત્યુદંડ આપવામાં આવે તો તેના પિતાને પોતે કોઈ વાંધો નથી.

તેઓ ખુલ્લેઆમ કહી રહ્યા છે કે જો તે દોષિત હોય તો તેને ગોળી મારી દો. પરંતુ પાર્ટીના નેતાઓ અને તેમના સમર્થકો જે રીતે રાજ્ય સરકારોને જોઈને બળાત્કાર પર રાજનીતિ કરે છે, તે બળાત્કાર જેવો જઘન્ય અપરાધ ગણાશે.

સર્વોચ્ચ અદાલતે એવી જોગવાઈ કરી છે કે બળાત્કાર જેવા સંવેદનશીલ કેસમાં પીડિતાનું નામ અને ઓળખ કોઈપણ સ્વરૂપે જાહેર ન કરવી જોઈએ. પરંતુ રાજકારણના રણદીપે આ માટે એક નવું માધ્યમ શોધી કાઢ્યું. તેમની જ્ઞાતિ જાહેર કરીને રાજનીતિ કરો. તો પછી જે કોંગ્રેસની વિરુદ્ધ છે તે કોંગ્રેસ શાસિત રાજ્યોમાં બળાત્કારની ઘટનાઓ સામે લાવે છે અને પૂછે છે કે કોંગ્રેસના નેતાઓ આ પર કેમ કંઈ બોલતા નથી?

ઉદાહરણ તરીકે ગયા મહિને ઓગસ્ટમાં જ રાજસ્થાનના ભીલવાડામાં એક બાળકી સાથે ઘૃણાસ્પદ ઘટના પ્રકાશમાં આવી હતી. ઈંટોના ભઠ્ઠામાં બકરા ચરાવવા ગયેલી બાળકી બળીને ખાખ થઈ ગઈ હતી. એવી શંકા છે કે તેની હત્યા પહેલા તેની સાથે અમાનવીય કૃત્ય કરવામાં આવ્યું હતું અને તેને સળગાવી દેવામાં આવ્યો હતો.

તે સમયે ભાજપના પ્રદેશ અધ્યક્ષ સીપી જોશીએ ટ્વિટ કર્યું હતું કે "રાજ્યની કોંગ્રેસ સરકાર પર શરમ આવે છે જે અન્ય રાજ્યોને મહિલાઓ વિરુદ્ધના ગુનાઓ પર શાપ આપે છે પરંતુ તેના પોતાના રાજ્યમાં ગુના પર કોઈ નિયંત્રણ નથી."

એ વાત સાચી છે કે વિપક્ષમાં બેઠેલા પક્ષો બળાત્કાર પર પણ રાજનીતિ કરતા ખચકાતા નથી. રક્તપિત્તની સમસ્યા એ છે કે ઘણી વખત રાજકીય નેતાઓ બળાત્કાર પીડિતાની જાતિ અને ધર્મ જોઈને તેમની સક્રિયતા વધારે છે. ઉત્તર પ્રદેશના હાથરસ, ઉન્નાવ, બુલંદશહર અને લખીમપુર બળાત્કારના કિસ્સાઓ યાદ કરો.

આ તમામ ઘટનાઓમાં કોંગ્રેસના પ્રદેશ પ્રભારી અને ટોચના નેતા પ્રિયંકા ગાંધી વ્યક્તિગત રીતે પીડિતા અને તેના પરિવાર સુધી પહોંચ્યા હતા, પરંતુ જ્યારે પણ પડોશી રાજસ્થાનમાં આવી ઘટના બની ત્યારે તે કોઈ પીડિતાને મળવા ગયા ન હતા.

બળાત્કાર જેવા જઘન્ય ગુનાના કિસ્સામાં રાજકીય પક્ષોના ટોચના નેતાઓ અન્ય પક્ષોને નિશાન બનાવવાને બદલે મુખ્યમંત્રી કે પોતાના પક્ષની સરકાર સામે સવાલ ઉઠાવે તો આવા ગુનાઓને રોકવામાં વધુ મદદ મળશે. બળાત્કાર અને હત્યા એવા ગુના નથી કે જેના પર રાજનીતિ થવી જોઈએ. પરંતુ આ આપણી કમનસીબી હશે કે આપણે એવા દેશમાં રહીએ છીએ જ્યાં બળાત્કાર પર પણ રાજકારણ છે.

English summary

"We live in a country where politics is done on rape cases"